Λεπτομερέστερα

Βήμα-γονείς, παιδιά από άλλους γάμους

Βήμα-γονείς, παιδιά από άλλους γάμους

Υπάρχει μια αποδοχή της λέξης "μητέρα" συνώνυμη με τον εχθρό, ρούχα, αγώνα, γεμάτη εμπόδια, εχθρική. Η άλλη αποδοχή είναι αυτή του γονέα "που δεν είναι συγγενής αίματος".

Όλοι γνωρίζουμε πώς μπορούν τα παιδιά να αποκτήσουν έναν γονέα: μετά το θάνατο ή το διαζύγιο, το παιδί παραμένει μόνο με έναν γονέα που ξαναπαντρεύει. Άλλα παιδιά που είναι αδελφοί και αδελφές μπορούν να γεννηθούν από αυτόν τον γάμο, δηλαδή μοιράζονται μόνο έναν από τους γονείς. γάμος, τα κυνηγάει, τους εύχεται θάνατο κλπ.

Τι είναι αλήθεια και ποιο είναι το φάντασμα αυτών των ιστοριών; Γιατί η μητέρα μου συμπεριφέρεται τόσο άσχημα με την κοπέλα που δεν ήταν δική της και τόσο ωραία για αυτήν; Πώς μπορεί κάποιος να είναι ένας τρόπος με ορισμένους ανθρώπους και εντελώς διαφορετικός από τους άλλους;

Αυτό μας οδηγεί στην ιδέα ότι η σχέση είναι αυτή που αισθάνεται και αντιλαμβάνεται πολύ διαφορετικά: ένα παιδί που είναι δικός σας (αίμα) και ένα παιδί που δεν είναι δικός σας, δεν φέρει τα γονίδιά σας.

Αν μιλάμε για τη σχέση μεταξύ ενός βρεφικού γονέα και ενός παιδιού, τότε συμφωνούμε ότι από την αρχή είναι μια σχέση με πολλές δυσκολίες. Το παιδί έχει ήδη γεννηθεί ή έχει αρκετούς anisors όταν συναντά τον νέο γονέα.

Εάν ο πατριός δεν έχει ήδη άλλα παιδιά, θα είναι ο πρώτος για αυτόν και, όπως και κάθε πρώτο παιδί, μια μεγάλη πηγή ανησυχίας, ταλάντωσης, έλλειψης δεξιοτήτων ή, αντιθέτως, η εκπλήρωση μιας παλιάς και ανυπότακτης επιθυμίας να έχουν παιδιά. "Δεν μπορώ να έχω παιδιά, αλλά ο σύζυγός μου έχει αγόρι από τον πρώτο γάμο που ζει μαζί μας".

Από την άποψη του παιδιού, τα πράγματα είναι απλούστερα επειδή έχει λιγότερες προκαταλήψεις για αυτό το νέο μέλος της οικογένειας.

Τα παιδιά συσχετίζονται καλά και συχνά με χαρά στον φίλο της μητέρας ή στον φίλο του πατέρα. Και από ψυχολογική και ψυχοκοινωνική άποψη, για ένα παιδί είναι καλύτερο να ανυψώνεται από ένα ζευγάρι παρά από έναν μόνο γονέα.

Υπάρχουν πολλές καταστάσεις όπου τα πράγματα πάνε καλά και οι σχέσεις είναι καλές μεταξύ του πατριού και του παιδιού ή μεταξύ των βιτρίχων, αλλά υπάρχουν και καταστάσεις στις οποίες προκύπτουν συγκρούσεις, όπου το παιδί ενός από τους εταίρους είναι το πρόσχημα που χρησιμοποιείται για όλες τις παρεξηγήσεις και τις συγκρούσεις.

Σε αυτόν πέφτει μια ενοχή που δεν του ανήκει και ένα συναίσθημα αποκλεισμού, ώστε να αισθάνεται ότι δεν βρίσκει τη θέση του, ότι κανείς δεν τον νοιάζει. Hansel και Gretel και Alba ως Snow είναι οι χαρακτήρες που ενσωματώνουν αυτόν τον αποκλεισμό, μακριά από το σπίτι.

Σκοπεύουμε να συζητήσουμε από κοινού για αυτές τις καταστάσεις και να μάθουμε τις απόψεις και τις εμπειρίες που έχουμε σχετικά με αυτό το θέμα, τη Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2008, από τις 8 μ.μ.

Anca Munteanu

Ψυχολόγος - Ψυχολογία παιδιών
Κέντρο Ψυχολογίας και Ψυχοθεραπείας